زلف یار

مجموعه اشعار اهلبیت(ع)

¯¯¯¯¯

 

به صحرا بنگرم صحرا ته وينم                                     به دريا بنگرم دريا ته وينم

به هرجا بنگرم كوه و در و دشت                        نشان از قامت رعنا ته وينم

بابا طاهر

 

¯¯¯¯¯

 

نسيمي كز بن آن كاكل آيو                            مرا خوشتر ز بوي سنبل آيو

چو شو گيرم خيالش را در آغوش                 سحر از بسترم بوي گل آيو

بابا طاهر

در چشمه شوق شستشويم  دادند                       از اشك شبانه آبرويم دادند

دل ،لايق آن مي ‌خود سوز نبود                                     كردند كرم سبو سبويم دادند

محمد حسين بهجتي ( شفق )

از عشق رخت دلي گرفتارم ده                             چشمي چو فلك به شب گهر بارم ده

يا نام كريم برخود اي دوست منه                         يا از كرم ، افتخار ديدارم ده

محمد حسين بهجتي ( شفق )

 

 

چون پنجره صد ديده به راهت بستم                  صد دل به خيال روي ماهت بستم

قسمت چونشد روي تو ديدن ، جان را                از دور به مژگان سياهت بستم

محمد حسين بهجتي ( شفق )

¯¯¯¯¯

با ياد رخت ناظر غير است دلم                              در كعبه بود گر چه به ديراست دلم

چون در همه جا روي تو رامي جويد    پيداست كه عاقبت به خير است دلم

محمد حسين بهجتي ( شفق )

گفتم :يارب مرا براتي بفرست

طوفان زده‌ام ،فُلك نجاتي بفرست

گفتند :كه با زمزمة « يا مهدي »

نذر گل نرگس ، صلواتي بفرست

محمد حسين بهجتي ( شفق )

 

 

عزيز بي قرينه كي ميايي     سحر خيز مدينه كي ميايي

عزيزم مادرت چشم انتظار است

شفاي زخم سينه كي ميايي

جواد حيدري

 

دلم خواهد غريبانه بنالم                                     كه سنگ غم شكسته پر وبالم

دگر دورو‌برم يك آشنا نيست                                         بيا يارم ببين آشفته حالم

جواد حيدري

دلي دارم سروسامون نداره                         كه درد غربتم درمون نداره

زبس تو ناز داري ليلي عشق                       توان هجر تو مجنون نداره

جواد حيدري

 

بهار عمر من رنگ خزونه                                              دلم با ياد روي توجوونه

خوشا آن بيقراري كه شب و روز                             به فكرمهدي صاحب زمونه

جواد حيدري

عزيزم اي كه بامن مهرباني                         ببين من سيرم از اين زندگاني

چه سازم تا دلت آيد به دستم                    مرا بر آرزوي خود رساني

جواد حيدري

 

امير مي فروشم كي مي‌آيي؟                       كني تا باده نوشم كي مي‌آيي ؟

براي نوكري در خانه خود                            كني حلقه بگوشم كي مي‌آيي؟

جواد حيدري

 

عجب صبري خداكرده عطايت                   كه سازي با غلام بي‌وفايت

ندارم چيز با ارزش من زار                                     بيندازم چوفرشي زير پايت

جواد حيدري

 

تو باخوبان بمان ،من پست پستم                           هر آنچه عهد بنمودم شكستم

تو حيفي چشم من افتد برويت                              كه من بدتر ز هر آلوده هستم

جواد حيدري

سراي تو ديار عشق باشه                                    وقوفت بر مزار عشق باشه

نوشته اين سخن بر خاك مجنون               خوشا آن كس كه يار عشق باشه

جواد حيدري

 

مسير توهزاران چاه داره                             خوشا آنكه دلي آگاه داره

ندارد افتخاري كس بدنيا                            مگر آنكه به خيمت راه داره

جواد حيدري

تو مي‌آيي ودنيا  مي‌شه روشن

از اينجا مي‌كنه غم ،قصد رفتن

براي ديدن تو جمعه‌ها را

گل نرگس ! شماره مي‌كنم من

بهمن نشاطي

 

¯¯¯¯¯

به راهت چشمهايم مانده بر در

تمام جمعه‌ها اي صلح گستر

يقين دارم كه مي‌آيي واين باغ

شكوفا مي‌شود يكبار ديگر

بهمن نشاطي

 

¯¯¯¯¯

از روز الست باده در ساغر توست

سرمست ، دلم به جرعة آخر توست

خورشيد كه روشن است عالم از او

مانند غلام آستان  در توست

بهمن نشاطي

 

¯¯¯¯¯

شك نيست كه دشمن خزان  مي‌آيد

اميد بهار باوران مي‌آيد

اين باغ دوباره مي‌شكوفد از تو

آن روز كه صاحب الزمان مي‌آيد

بهمن نشاطي

بر جلوه روي ماهِ مهدي ، صلوات

بر جذبه هر نگاهِ مهدي ، صلوات

ما را نبود چو هديه‌اي در خور او

بفرست به پيشگاه مهدي ، صلوات

مؤيد

بر چهره دلگشاي مهدي ، صلوات

بر قامت دلرباي مهدي صلوات

تا پرده ز رخ گرفت ، قدسي نفسان

خوانند به رونماي مهدي ، صلوات

مؤيد

¯¯¯¯¯

مهدي كه سلام عاشقان باد بر او

دل بسته همه عالم ايجاد بر او

چون ديد خداي ، پاكي نرجس را

يك دسته گل محمدي داد بر او

مؤيد

امروز قرار بخش دلها ،مهدي است

ذكر ملكوتيان همه يا مهدي است

آن روز كه از كعبه برآيد چون ماه

آيات محمد و علي با مهدي است

مؤيد

امروز اميد دل آگاه توئي

در چرخ شرف مهر توئي ماه توئي

هستي ز بقاي توست ،باقي مهدي

در روي زمين بقيه الله توئي

مؤيد

 

خورشيد درانتظار كي مي‌آيي

پژمرده‌ام اي بهار كي مي‌آيي

از ظلمت شب تيره شده روز بشر

اي وارث ذوالفقار كي مي‌آيي

محمد رضا سهرابي نژاد

 

به پاي سروها زنجير تا كي

به دخمه ضجة دلگير تا كي

به مسلخ غرق خون صدها كبوتر

هلا يا منتقم ! تأخير تا كي

محمد رضا سهرابي نژاد

 

روزي كه ‌جدا كند طلا و مس را

از شوق غني كند دل مفلس را

اي كاش كه زنده بودم و مي‌ديدم

شمشير عدالت گل نرگس را

محمد رضا سهرابي نژاد

 

باشد كه قدمهات ببويم اي دوست؟

با اشك غبارشان بشويم اي دوست؟

يك قصه به‌طول عمر تو دارم اگر

يك روز ببينمت بگويم اي دوست!

محمد رضا سهرابي نژاد

عقل است كه عاشقي حسابي شده است

ته لهجة عاشقان شرابي شده است

منظور خدا كه بود در پرده ابر

در آينة تو آفتابي شده است

محدثي خراساني

آشفته و بي‌قرار باشد ،باشد

يكپارچه انتظار باشد ،باشد

اين آينه را كه جز تو پيدايش نيست

خواهي  كه پر از  غبار  باشد،باشد

محدثي خراساني

خورشيد اگر به مهر تابنده شده‌ست

و ز عطر بهار ، شهر آكنده شده‌ست

تغيير نيامده‌ست در ليل و نهار

ذرات تو در جهان پراكنده شده‌ست

محدثي خراساني

 

رسیدی و پر و بال فرشته ها وا شد

شب از کرانه‌ی هستی گذشت، فردا شد

تو آمدی و به یمن نگاه تازه‌ی تو

خطوط مبهم و مخدوش عشق خوانا شد                                              محدثی خراسانی

من آن گردم كه بنشينم به پايت                       گدايي خسته برباب سرايت

بگو از تو مرانندم كه آقا                                       نيم بيگانه هستم آشنايت

حميد فرجي

¯¯¯¯

تو كه آگاهي از حال خرابم                  مكن اي دوست ذره ذره آبم

اگر خواهي كه دستم را بگيري                           چرا يك شب نمي‌آيي به خوابم

حميد فرجي

¯¯¯¯

من آن خاك ميان راهم اي دوست    زهجرت در فغان و آهم اي دوست

نمي‌خواهم قصور و حور و جنت                          فقط ازتو تورا مي خواهم اي دوست

حميد فرجي

 

 

رهرو عشقم واز خرقه‌ي مسند بيزارم                               بدو عالم ندهم روي دل آراي ترا

قامت سرو قدان رابه پشيزي نخرد                   آنكه در خواب ببيند قد رعناي ترا

امام خميني (ره)

عشق نگار ، سرسویدای جان ماست

ما خاکسار کوی تو، تا در توان ماست

با مدعی بگو که تو و جنت النعیم

دیدار یار، حاصل سر نهان ماست

امام خمینی(ره)

 

 

 

 

اي صاحب عشق و عقل ديوانه تو                      حيران توآشنا وبيگانه‌ي تو

ديدار تو را همه نشاني دارند                                              اي در همه جا كجاست پس خانه تو ؟!

قيصر امين پور

عيد است ودلم خانه ويرانه بيا                           اين خانه تكانديم ز بيگانه بيا

يك ماه تمام ، ميهمانت بوديم                            يك روز به مهماني اين خانه بيا

قيصر امين پور

از بس که برای دیدنت بد شده‌ام

در راه رسیدنم به توسد شده‌ام

رسوا نکنی مرا میان مردم

عمری ست به عشق تو زبانزد شده‌ام

سید محمد حسین ابوترابی

 

 

تا چند نشینی که سلیمان آید

از گوشه ی شب صبح درخشان آید

او آمده است پیش پایش هستیم

ای کاش! به چشم تنگ موران آید

سید محمد حسین ابوترابی

 

 

 

اي مظهر رحمت وعطا و بركات

سرچشمة فيض و قبله‌گاه حاجات

اي حجت ثاني عشر ، اي مهدي جان

بر طلعت زيباي تو دائم صلوات

شائق

 

اي لعل لب توشيعه را آب حيات

وي وصف جلالت توهم راه نجات

گر موكب  فرخنده‌اي آيد مشهود

گوئيم بر آن مقدم پاكت صلوات

شائق

 

 

 

 

ای کاش که انتظار معنی می‌شد          بی‌تابی جویبار معنی می‌شد

وقتی که سحر شکوفه صبح دمید      با آمدنت بهار معنی می شد

کریم علی زاده

از نو شکفت نرگس چشم انتظاری ام

گل کرد خار، خار شب بی قراری ام

تا شد هزار باره دل از یک نگاه تو

دیدم هزار چشم در آیینه کاری ام

کریم علی زاده

بیا باران برای ما بیاور   بهاران را به این صحرا بیاور

عطش داریم تا کی قطره قطره؟  بیا و با خودت دریا بیاور

خلیل ذکاوت

 

از این بن بست تنگ من منی ها      ببر ما را به دشت روشنی ها

به قرآن بی تو احساسی غریبیم      در این دنیای آدم آهنی ها

خلیل ذکاوت

 

 

من با کرم تو همعنانم مهدی

با راحله خویش روانم مهدی

هر جا که شوم وارد و هر جا باشم

همراهم و بر تو میهمانم مهدی

محمد علی مردانی

***

تا جلوه دهد حجت حق دنیا را

آن گوهر کنز مخفی یکتا را

یک دست به ذوالفقار و دستی قرآن

بر دیده نهاده مصحف زهرا را

محمد علی مردانی

از نام ما مپرسید ، ما را که می‌شناسد؟

از ما نشان مجویید، ما را که می‌شناسد؟

هر چند در میانیم، از خلق بر کناریم

ما همنشین یاریم، ما را که می‌شناسد؟

فیض کاشانی

هجران جانان تا به چند؟ آن یار کو ، آن یار کو؟

تا کی بود قرآن نهان؟ دیدار کو، دیدار کو؟

ای عاقلان دیوانه‌ام، زنجیر زلف یار کو؟

بر شعله‌های شوق دل، پروانه دلدار کو؟

فیض کاشانی

شبی که عرش گل آذین به شوق نور تو بود

وجود کعبه پر از خواهش حضور تو بود

به روز واقعه خلقت ای یگانه‌ترین

ظهور عشق خداوند با ظهور تو بود

حمید مبشر

دلم گر سبز مانده در زمستان از   بهار توست

تمام باغ‌های سبز ساحل یادگار توست

از اقیانوس می‌پرسم نشان خانه‌ی سبزت

که دریا قسمتی از شعرهای انتظار توست

حمید مبشر

 

 

باآنكه دلم از غم هجرت خون است                  شادي به غم توام ز غم افزون است

انديشه كنم هر شب وگويم يارب       هجرانش چنين است وصالش چون است ؟

رودكي

 

 

¯¯¯¯¯

 

 

 

چون تشنه به آب ناب دل مي‌بندم

بر خندة ماهتاب دل مي‌بندم

اي روشني تمام ، تا ظهر ظهور

چون صبح به آفتاب دل مي‌بندم

سلمان هراتي

همواره دلم لبالب از ياد توباد                              خورشيد شبم نام سحر زاد توباد

حاشا كه به جز حرف تو حرفي بزنم  اين حنجره ارزاني فرياد تو باد

محسن احمدي

دل شيفته

عشق من گر نكند وصف دلارايي تو

مصحف حسن دلاويز تو بي‌تفسيرست

آنقدر رفته‌ام از دست كه در پرسش من

هر قدر زود قدم رنجه نمايي ديرست

غمام همداني

ادرکنی!

ای مخزن سر کردگار، ادرکنی!

ای هم تو نهان و آشکار ادرکنی!

بگزیده برای خویش هر کسی یاری

ای در دو جهان مرا تو یار ادرکنی !

حسین صغیر اصفهانی (صغیر)

جمکران

صد قافله دل ، به جمکران آوردیم!

رو جانب صاحب الزمان آوردیم!

دیدیم که در بساط ما آهی نیست

با دست تهی ، اشک روان آوردیم!

محمد علی مجاهدی(پروانه)

 

از سمت حرم شنیده ام می آید

با تیغ دو دم شنیده ام می آید

بگذار به انتظار او بنشینم

با گوش خودم شنیده ام می آید

فاطمه آقا براری

یک روز به هیئت سحر می آید

با سوز دل و دیده تر می آید

یک روز به انتقام هفتاد و دو شمس

با سیصد و سیزده قمر می‌آید

عباس احمدی

 

به نام تو راه عشق آغاز شود

شب با نفس سپیده دمساز شود

با نام تو ای بهار جاری در جان

یک باغ گل محمدی باز شود

سید حسن حسینی

 

 

اگر چه وصف رخت در قلم نمی‌آید

قلم زدست نهادن دلم نمی‌آید

حریم پاک تو اوج حضور یاد خداست

ای صد افسوس که دل در حرم نمی‌آید

حمدالله رجایی بهبهانی

 

کوچه کوچه جست و جو، خانه خانه در گذار

قلب ما شکفته است   در بهار انتظار

آخرین گل محمدی است این که می‌رسد زراه

هم تبار نرگس است در تبسم بهار

حیدری کاشانی

به تماشای طلوع تو جهان چشم به راه

به امید قدمت کون و مکان چشم به راه

در شبستان شهود اشک فشان دوخته‌اند

همه شب تا به سحرخلوتیان چشم به راه

زکریا اخلاقی

بسوزان هرطریقی می‌پسندی!

که آتش از تو و خاکستر از من

بکش چون صید و در خونم بغلطان!

تماشا کردن از تو پرپر از من

ایلیا

می‌رسی سپیده به دوشت، می‌شود تمام جهان سبز

پیش رو افق در افق سرخ، پشت سرکران تا کران سبز

خاک زیر پای تو روشن، باد با نگاه تو آتش

می‌شود به وقت وضویت ، چشمه چشمه آب روان سبز                                                     سید محمد ضیاء قاسمی

جلوه‌های نور رویت دیدنی است

بوسه از لعل لب تو چیدنی است

در کنار سفره‌ی احسان تو

جام عشقت با لقا نوشیدنی است

احمد آرونی

دوباره می‌شود ای خوب با تو نجوا کرد

ورای مشرق امید ، خیمه برپا کرد

مقیم شد به فراسوی مرزهای زمان

درانتهای صمیمیت تو ماوا کرد

سعید اصلانی

دامن علقمه و باغ گل یاس یکی است

حرم ساقی و سرچشمه‌ی احساس یکی است

سیر کردم عدد ابجد و دیدم به حساب

نام زیباي اباصالح و عباس یکی است

غلامرضا                                                         سازگار (میثم)

از دوچشم یاس می‌خوانم، بیا!

شعری از احساس می‌خوانم، بیا!

خوب می‌دانم نيم لایق ولی

روضه‌ی عباس می‌خوانم بیا!

سیدامیر حسین میر حسینی

بیا که با همه‌ی کوله بار برخیزیم!

به عزم بوسه به دستان یار برخیزیم!

غبار غربت پاییز را دوامی نیست

بیا به انتظارطلوع بهار برخیزیم!

طباطبایی (امید)

جهان بی جمعه ی موعود؟ هرگز

بدون رنج نامحدود ؟ هرگز

دلم جاری ترین رود است ، بی تو

به دریا می رسد این رود؟ هرگز

سید حبیب نظاری


آشنایم با شما ای سوته دل‌ها

لطف خدا را دیده‌ام در ندبه‌هاتان

آیينه‌ها بوی خدا و عشق دارند

آدینه صبحی می‌رسی خورشید رخشان

زهرا یزدان پناه

 

والشمس که بی روی تو من حیرانم         والفجر که بی وصل تو در بحرانم

واللیل که بی موی تو روزم تاراست         والعصر که بی عشق تو در خسرانم

سید محمد حکاک

کربلا ماند، خون ماند دوزخی سرخ بر شانه‌ها ماند

تارهای صدا را بریدند تا قیامت رگ ماجرا ماند

می‌شناسم سواری که برخاست خون دنباله‌داری که برخاست

وقت طوفان غباری که برخاست تیغ بر دوش مولای ما ماند

عبدالحمید رحمانیان

ای چهره‌ی تو آینه ی روی خدا!

ای قبله نما ابروی تو سوی خدا!

عطر همه گفته‌های تو بوی خدا!

خوی تو بود نشانه‌ی خوی خدا!

محسن رجبی تهرانی

کاش کاشانه ما از تو منور می‌شد

يا كه ديدار تو يكبار ميسر مي شد

کاش می‌آمدی و بال و پرم می‌دادی

آسمان فرصت پرواز کبوتر می‌شد

امیرعلی مصدق

هزار پنجره واشد در آن پگاه مقدس

که عشق در تو درخشید از آن نگاه مقدس

بهار بی‌تو چه دارد؟ ادای سبز طراوت

وبا تو: عشق، علی را و چند ماه مقدس

امیر جعفری

آقا نگاهت سوی آهوهاست ، می‌دانم

دستان پاکت مثل من تنهاست، می‌دانم

آقا اگر تو بر نمی‌گردی، دلیل آن

در دست‌های پر گناه ماست، می‌دانم

سپیده شمس

 

 

نگاهم تا تو را می جوید آقا

همیشه از شما می گوید آقا

در آن صبحی که می آیی دگر یار

عدالت از زمین می روید آقا

مهدی طهماسبی دزکی

اي نور خداوند مبين در ظلمات

وي آنكه توئي آل علي را جلوات

گفتم به دلم : چه هديه‌داري امشب ؟!

گفتا : به گل جمال مهدي صلوات

وفائي

 

اي منشأ سرّ  سرمدي ادركني

مهدي مه برج احمدي ادركني

اي حجت حق ، هادي دين ، نور هدي

والا گوهر محمدي ادركني

خباز كاشاني

 

 

از نرگس گل ،گلي شكوفا آمد

از آمدنش جهان مصفّا آمد

از سامره انوار محمد برخاست

دِه مژده عيان مهدي زهرا آمد

كربلايي

 

برخيز كه شاه سرمدي مي‌آيد

آن وارث دين احمدي مي‌آيد

در دامن نرجس از رياض حيدر

هان بوي گل محمدي مي‌آيد

سيفي شيرازي

 

¯¯¯¯¯

اگر كعبه مطاف خاكيان است

ويا گر ، قبلة افلاكيان است

طواف كعبه‌ي دلهاي عشاق

به گرد مهدي صاحب زمان است

ملتجي

 

روشن شد از اين عيد ،جهان تاريك

يارب  بنما ظهور مهدي نزديك

در گلشن زهرا، گل نرگس بشكفت

شد نيمة شعبان ، به محمد تبريك

حسان

اي راحت وجان قلب احمد ،مهدي

اي نعمت توفيض مؤيد ،مهدي

هرگز نبود گلي ز تو زيباتر

در گلشن سر سبز محمد ،مهدي

شيدا

 

 

 

مهدی اگر از دلشدگانت بودیم

چون دیده ی نرگس نگرا نت بودیم

با این همه روسیاهی و بارگناه

ای کاش که از منتظرا نت بودیم

 

برچهره پر ز نور مهدي ، صلوات

بر جان و دل صبور مهدي ، صلوات

تا امر فرج شود مهيا ،بفرست

بهر فرج و ظهور مهدي ، صلوات

¯¯¯¯¯

هر كس كه به كف از تو براتي دارد

فردا به خدا راه نجاتي دارد

پيوسته بْود نا م تو بر لب ، زيرا

نام تو شنيدن صلواتي دارد

¯¯¯¯¯

تا دوست‌دار مصحف  و در دين احمديم

بر جمله خلايق دنيا سر آمديم

هر كس براي خويش پناهي گزيده است

ما در پناه مهدي آل محمديم

 

ماپيروان مكتب خلّاق سرمديم

خرم دل از عنايت اولاد احمديم

دل را نداده‌ايم به هر خار و خس ،ولي

دلدادگان مهدي آل محمديم

¯¯¯¯¯

اي جلوه اجلال محمد ،مهدي

وي قبله نماي آل احمد ،مهدي

بگشا گره از كار همه اهل ولا

اي آينة جمال سرمد ، مهدي

 

اي تشنة ديدار  رخت آب بقا

شمشير كج تو تشنة خون دُغا

انوار محمد و علي و زهرا

پرده بگشا ز رخ عطا كن تو لقا

دِه مژده كه نور رهبري ظاهر شد

انوار رخ پيمبري ظاهر شد

آن نور كه از روي محمد مي‌تافت

امشب ز امام عسگري ظاهر شد

يارب از غيب به ما برگ و براتي بفرست

در ره بندگيت صبر وثباتي بفرست

توهم اي بنده ، اگر طالب فيضي امروز

شادي مقدم مهدي صلواتي بفرست

 

صد شكر خدا را كه طبيب جانها

آمد به ظهور و جا گرفت در دلها

رويش چو گل روي محمد باشد

زان رو شده شرمنده ز رويش گلها

همین که گام می‌زنی به خلوت خیال من

سرشک شوق می‌چکد زچشم اشکبار من

کنون نگاه مست توست که می‌برد قرار دل

بیا طبیب درد من، بیا بمان کنار من!

 

قطعه گمشده‌ای از پر پرواز کم است

یازده یار شمردیم و یکی باز کم است

این همه آب که جاری است نه اقیانوس است

عرق شرم زمین است که سرباز کم است

 

 

ای پرده نشین پرده ز رخ یکسو زن

یکسو همه مرد منتظر یکسو، زن

هر چند که انکار کنندت، اما

از رونق تو کم نشور یک، سوزن

 

کسی مانند تو بالا ندارد

قد و بالا چنین رعنا ندارد

به انکار تو می‌کوشند اما

جهان منهای تو معنا ندارد

 

ُ

جانا ز رو ز دیده‌ها پنهانی؟

ای آنکه تو ذکر حلقه‌ی مستانی !

عالم همه جسم است و تو آن را جانی

درد دل دردمند را می‌دانی

 

ای دوست اگر تو را نبینم چه کنم؟

از باغ رخت گلی نچینم چه کنم؟

بنما نظری که تشنه ی دیدارم

از دست برفته دل و دینم چه کنم ؟

 

جانم به فدای دوستدارانت باد

دل، مست شرابه‌های چشمانت باد

دیوانه و مست و محو رخسار توام

دیوانه‌ی مست از سوارانت باد

 

 

+ نوشته شده در  جمعه یکم آبان 1388ساعت 12:15 بعد از ظهر  توسط عشاق المهدی  |